From Rome to home (met de trein)

categorie, Fietsen

We waren van plan om in etappes met de fiets in de trein terug te keren van Rome naar Bussum. Uiteraard hadden we al een en ander uitgezocht en wisten dat het een uitdaging zou worden. We hadden echter alle tijd (ruim twee weken), dus het zou zeker gaan lukken.

Grofweg waren we van plan om van Rome naar Bologna te gaan, daar te verblijven en dan via Verona richting Duitsland te gaan. De treinreis Verona-Innsbruck-München was een bekende optie. Eenmaal in Duitsland waren er vele opties om naar Nederland terug te keren.

De eerste stap was echter een lastige. Van Rome rijden er vijf a zes treinen per uur naar Bologna. De FrecciaRossa van Trenitalia zijn in (ruim) twee uur in Bologna, maar vervoeren geen fietsen. Ook de high-speed treinen van concurrent Italo vervoeren geen fietsen. Dagelijks gaan er maar een paar treinen met een grote omweg naar Bologna waar wel fietsen mee mogen. De reservering voor de fietsen is via internet lastig te regelen, vandaar dat we daags voor ons vertrek naar de infobalie van TrenItalia op Roma Termini gingen. Daar bleek dat er alleen de trein van 7.50 uur nog beschikbaar was. Die InterCity (‘Regionale Veloce’) ging van Rome naar Falconara Marittima (bij de kust nabij Ancona) en daar moesten we overstappen op de trein naar Bologna. Toen we bij het fietsgedeelte van de trein op Roma Termini kwamen bleken er al drie fietsen te staan, maar gelukkig konden we er nog bij. De aanwezige fietsers hielpen met het optillen van de E-bike van Gerda en zo was de eerste stap gezet.

Het hele balkon stond vol met fietsen, maar gelukkig vond de conducteur het goed.

In Falconara Marritime stonden er meerdere fietsers op de trein te wachten, waardoor we vreesden dat het een probleem zo kunnen worden om allemaal mee te kunnen. Tot onze opluchting had onze trein (‘Regionale’) naar Bologna veel fietsplekken. De eerste etappe duurde, door vertraging van een uur, meer dan zeven uur, maar we hadden Bologna bereikt!

Zouden alle fietsen mee kunnen naar Bologna?
In de regionale trein naar Bologna waren er in diverse coupés plek voor zes fietsen!

In Bologna ontdekten we de Ciclovia del Sole ( https://cicloviadelsole.it/home/la-mirandola-bologna/ ) en besloten naar Verona te gaan fietsen. In twee leuke etappes hebben we 140 kilometer afgelegd.

Duidelijk aangegeven met een zon op het fietspad: makkelijke en leuke route om te fietsen.

In Verona konden we de directe trein naar München nemen die drie keer per dag gaat. Omdat we nog een paar dagen wilden genieten van Tirol besloten we om de trein naar Bolzano (Bozen) te nemen. Toen we op zondag de kaartjes voor maandag gingen kopen op station Puerto Nuova, bleek er een landelijke staking van treinpersoneel te zijn. Dat kan natuurlijk altijd je uitgestippelde plannen dwarsbomen!

De dag erna reden de treinen gelukkig weer en hoewel het erg druk was met fietsen, konden onze fietsen zonder problemen mee. De regionale treinen in Tirol zijn prima geschikt voor fietsen, al blijft het ophangen van e-bike een pittige klus. Op deze maandagochtend was het ook erg druk met studenten die na het weekend terugkeerden naar Rovererto en Trento. Na Trento was de trein half leeg, maar waren er nog wel veel fietsers.

Er was veel plek om fietsen op te hangen in de trein van Verona naar Bolzano. De doorgang is wel krap met al die grote fietsen met 28’en 29′ wielen. Waarschijnlijk zijn ze bij het ontwerp uitgegaan van de Italiaanse fietsen met kleine wielen.

In Bolzano gingen we fietsend naar Andriano, wat met de trein niet mogelijk was omdat de treinverbinding Bolzano-Merano vanwege werkzaamheden een hele maand niet reed. Aan een vervangende bus heb je niets als je ook je fiets mee wilt nemen. Voor fietsers is dat gelukkig geen onoverkomelijk probleem: via het fietspad in het dal is het een heerlijk tochtje van 35 kilometers naar Merano. In Andriano verbleven we een paar dagen in pension Grünwald, waar we al eerder hadden vertoefd.

Na een paar dagen in Andriano stonden we weer voor de keuze hoe we verder zouden gaan. De directe trein van Bolzano naar München nemen of in etappes richting Duitsland. Omdat we via internet geen plek voor de fietsen konden reserveren voor de trein Bolzano-München, besloten we met regionale treinen de oversteek naar Duitsland te maken. Op de heenweg in Garmisch-Partenkirchen hadden we al gezien dat er vrijwel elk uur een trein naar van Innsbruck naar Garmisch-Partenkirchen ging en Innsbruck is uit Bolzano makkelijk te bereiken.

De trein van Bolzano naar grensplaats Brennero (Italië-Oostenrijk) reed regelmatig en had zelfs plek voor bijna vijftig fietsen! Die plekken waren goed bezet, niet alleen door fietsers die naar Oostenrijk gingen, maar ook door fietsers die terug gingen fietsen richting Bolzano of Bressano. Het fietspad in het dal, veelal nabij de spoorlijn, zag er zeer aanlokkelijk uit en ging ook nog grotendeels bergafwaarts!

Maar liefst drie wagons voor de fietsen van Bolzano naar Brennero! Ophangen van een e-bike blijft echter een zware klus.
Elkaar helpen bij het uitstappen is wenselijk, want bij diverse treinen is de instap behoorlijk hoog.

In Brennero stonden we voor de keuze zelf fietsen of met de trein naar Innsbruck. Omdat de eerstvolgende trein naar Innsbruck op zich liet wachten én enkele Oostenrijkse fietsers in de trein vertelden dat ze altijd per fiets afdaalden naar Innsbruck, besloten wij dat ook te doen. Nadat we de fietsen omlaag en omhoog hadden getild (station Brennero heeft geen lift of roltrap) konden we aan de rit beginnen. Het werd een heerlijke afdaling van bijna veertig kilometer!

Heerlijk afdalen van Brennero naar Innsbruck. In ruim een uur ben je er!

Na een uurtje Innsbruck verkend te hebben, gingen we met een regionale trein door naar Garmisch-Partenkirchen. Het was een prachtige reis door de bergen van anderhalf uur, die ongetwijfeld in ‘Rail Away’ te zien zal zijn geweest. Overigens hadden we ook kunnen kiezen om met regionale treinen van ÖBB (Österreichissche Bundesbahnen) en DB (Deutsche Bahn) direct naar München te gaan: Innsbruck-Kufstein en dan Kufstein-München. Met een of twee overstappen was je dan binnen tweeënhalf uur in de hoofdstad van Beieren.

Vrijwel alle treinen van ÖBB hebben plek voor fietsen, duidelijk aangegeven bij de deur.
De trein van Innsbruck naar Garmisch-Partenkirchen. Met een strip kon je de fietsen vastzetten.

Na een nachtje Garmisch-Partenkirchen gingen we vroeg naar München om daar nog zo veel mogelijk van de stad te kunnen zien. Na een treinreis van ruim een uur waren we op het enorme Hauptbahnhof (Hbf), extra druk vanwege het EK voetbal. Gelukkig konden we onze bagage in het hotel neerzetten en met de fiets de stad in. De vrijheid om met je eigen fiets op stap te gaan zal elke fietser aanspreken!

Onze volgende stap was van München naar Stuttgart, maar weer was het onduidelijk hoe we in de ICE plekken voor de fietsen konden reserveren. Als je voor het zoeken op de website van DB eerst aangeeft dat je met twee personen en twee fietsen wilt reizen, moet dat mogelijk zijn, hoorden we later. Op het perron lukte het niet bij de automaten, dus moesten we naar het Reisezentrum op het Hbf. Op Garmisch-Partenkirchen was ook een Reisezentrum met twee medewerkers en amper bezoekers, maar in München was het gigantisch druk. Na een half uur waren we aan de beurt en konden we tickets en reserveringen voor de fietsen regelen. Je moet geen haast hebben als je naar het Reisezentrum gaat!

Het was een drukte van belang bij het Reisezentrum van de DB in München. Trek daar genoeg tijd voor uit!
In de ICE moet je fietsplekken reserveren. In de meeste ICE’s is maar plek voor acht fietsen.
Handig dat je kan zien waar de fietscoupé is, want de ICE’s zijn enorm lang. Op het perron staan de letters van de betreffende wagons aangegeven. Erg nuttig, want tussen de voor- en achterkant van zo’n ICE zit soms honderden meters.

Vanaf Stuttgart wilden we nog tweeënhalve dag langs de Neckar fietsen. Op de heenweg vonden we dit een van de leukste trajecten. Daarnaast waren we benieuwd hoe het er nu zou zijn, omdat de Neckar een paar weken eerder buiten zijn oevers was getreden. In Stuttgart aangekomen regende het pijpenstelen, maar gelukkig ging er een S-bahn naar Freiberg am Neckar waar we een hotel hadden geboekt. De volgende dag was het stralend weer en hebben we de laatste twee ritten op de fiets gereden. Je kon op veel plekken zien hoe hoog het water was geweest, want je zag bomen en takken langs het fietspad liggen. Soms zelfs brokstukken tussen de takken hoog in de bomen, afhankelijk van de breedte van de vallei. Maar ook deze keer vonden we het een genot om langs de Neckar te fietsen.

In Stuttgart hadden we bij het – rustige – Reisezentrum al kaartjes voor de laatste treinrit gekocht. Er waren enkele opties geweest, maar wij hadden voor de route Mannheim – Wuppertal en vervolgens Wuppertal – Venlo gekozen, om daar verder te gaan met de NS. De volgende dag zaten we om 7.21 in de ICE die langs Wuppertal ging. Daar aangekomen hadden we een half uur tijd om over te stappen op de Maas-Wupper-express van ‘eurobahn’. Deze trein van Wuppertal naar Venlo zat vol met Schotse voetbalsupporters die via Venlo naar Schiphol gingen, waardoor er bijna geen plek was voor onze fietsen, maar met een beetje schuiven stonden de fietsen in de trein. Wees er bewust van de er officieel slechts plek is voor vier fietsen en dat kinderwagens en mensen in rolstoelen voorrang hebben. In de praktijk zal het meestal wel meevallen.

De eurobahn is een populaire treinverbinding met het Nederlandse spoor.
Er was nog net plek voor onze fietsen, omdat de trein vol zat met toeristen en voetbalsupporters.

De trein reed echter niet verder dan Mönchengladbach vanwege personeelsgebrek. We keken nog naar alternatieven via Aken of naar Herzogenrath met de trein en dan fietsen naar Heerlen. Die opties zouden veel moeite en tijd gaan kosten, terwijl een uur later wel weer een trein naar Venlo ging. Daar hebben we maar op gewacht.

Een uurtje wachten op het station van Mönchengladbach.

In Venlo was het allemaal vertrouwd: inchecken met onze NS-kaarten en als eerste konden we onze fietsen in de trein richting Eindhoven-Den Bosch-Utrecht plaatsen. Een ongestoorde reis naar Utrecht lag in het verschiet. Jammer genoeg reed onze trein niet verder dan Eindhoven vanwege een technisch defect. Weer de trein uit en na luttele minuten op hetzelfde perron overgestapt op de volgende intercity richting Utrecht. Gelukkig was er voldoende plek voor de fietsen en in Utrecht overgestapt op de stoptrein naar Bussum. Net voor 16.00 uur verlieten we, conform de regels van de NS, met de fietsen de trein. Na meer dan acht uur treinen waren we weer in Bussum!

Na de overstap in Eindhoven beginnen onze fietsen aan hun een na laatste tochtje in de trein.

Met de fiets in de trein terug naar Nederland was een uitdaging, maar het is toch redelijk makkelijk gelukt! In deze periode van het jaar (juni) is het nog niet heel druk, dus dat zal geholpen hebben. Met wat uitzoekwerk zal het ongetwijfeld goedkoper gekund hebben, maar daar hebben wij geen moeite voor gedaan. Ook had de terugreis met de trein (veel) sneller gekund, maar wij hadden de tijd en ook zin om onderweg nog af en toe ergens te verblijven. De vrijheid om de fiets bij de hand te hebben en ook nog enkele trajecten te kunnen fietsen was heerlijk.

Eddy Sibbing & Gerda Visser (www.chessed.nl of chessed@telfort.nl)

Gerda’s leuke verslagen van de hele fietstocht (Bussum-Rome-Bussum) zijn te lezen op Polarsteps: https://www.polarsteps.com/GerdaVisser3/10032822-fietsen-naar-rome?s=75d37cdd-02a1-4739-8b7b-b8b0871a9b3d

Gemaakte treinkosten (voor 1 persoon met 1 fiets)

Rome – Bologna ( € 104,05)

Bologna – Verona, fietsen 140 km

Verona – Bolzano ( € 18,40)

Bolzano – Brennero ( € 21,00)

Brennero – Innsbruck, fietsen 40 km

Innsbruck – Garmisch-Partenkirchen ( € 21,60)

Garmisch-Partenkirchen – München ( € 19,50)

München – Stuttgart ( € 61,20)

Stuttgart – Freiberg am Neckar ( € 5,20 met S-bahn, fiets gratis)

Freinberg am Neckar – Mannheim, fietsen 170 km

Mannheim – Venlo (€ 99,50)

Venlo – Bussum (€ 34,40)

Totaal: € 300,35